Dag 8: Belgioioso – Vercelli

Deze morgen begon ik, na een laat ontbijt, onder een stralende zon aan het laatste gedeelte van de camino Francigena.

Het ging naar Pavia langs een drukke weg, maar gelukkig was dat maar voor een tiental kilometer.
Daarna fietste ik constant langs rechte banen temidden de rijstvelden. En dat werd ik gewaar door de vele insecten. Want: water + warmte = insecten. De rijstvelden waren onderverdeeld door bevloeiingskanaaltjes, een mooi jachtdomein voor de waadvogels (o.a. zilverreigers).

Na aankomst in Vercelli, zocht ik de albergue op. Dit is hier het tegenovergestelde van bij de nonnetjes!

De rit was maar 88 km lang, met 52 hoogtemeters. Zo kan je wel zien dat het een ontspannend ritje was.

Groetjes van een - zoveel mogelijk - uitrustende peregrino

Klik op het kaartje om het te vergroten (rood = vertrek, groen = aankomst)

Piazza della Vittoria  in Pavia

Middeleeuwse torens in Pavia

Ponte Coperto in Pavia

Wat is dat, het groeit langs de weg

Rijstvelden

Piazza Camillo Cavour in Vercelli

Duomo Vercelli

Dag 7: Fornovo-di-Taro – Belgioioso

Ik hoor jullie al denken, bij het bekijken van de foto van het klooster (zie maandag 29 augustus): "Wat is Jan goed gelogeerd, in zo'n prachtig gebouw." Wel, ik moet jullie ontgoochelen. De deur van het douchekamertje viel bijna uit zijn voegen. De douchekop drupte, alsook het toilet, de kraan van de lavabo en de keukenkraan. In de living lag die Italiaan te slapen. De twee divans waren bedekt met een onderlaken. Alleen muizen in de kamer ontbraken nog. Maar ik heb toch lekker geslapen.

Gisterenavond bleek dat ze niet het mooiste nonnetje hadden gestuurd om me te ontvangen. Toen ik me naar m'n slaapplaats begaf, ontmoette ik twee nonnetjes in het halfdonker op straat en één daarvan was een prachtmodel.

Het verslag van vandaag is heel kort.

Ik kon niet ontbijten bij de nonnetjes. Zo waren we vroeg weg, richting koffiebar.

De rit liep langs enkele steden, drukke banen en industrieterreinen. Saai dus. Aangezien ik door de Povlakte fietste, was het bovendien heel vlak. Soms waande ik me in Holland, want deze namiddag was het aangenamer fietsen, omdat er een baantje was aangelegd op de opgeworpen dijken langs de Po.

Drie jaar geleden lieten we ons vangen door die brede stroom, maar deze keer had ik gelukkig wél de juiste richting langs de Po beet.

Na 118 km hield ik het voor bekeken. Ik hield halt in een albergo in Belgioioso.

Gelukkig bleef het droog voor mij, want hier en daar waren er fikse buiten, maar het was wel woelig.
Daar het een Hollandse rit was, heb ik maar 170 hoogtemeters.

Voor zij die mij volgen: ik ben al begonnen aan rit 8 en ben op ongeveer 10 km van Pavia. 

Groetjes

Castello de Belgioioso

Castello de Belgioioso

Toegangspoort de Belgioioso

Klik op het kaartje om te vergroten. Rood is vertrek, groen aankomst

We naderen Turijn, we naderen de oversteek van de bergen...

Fidenza

Piazza de Cavalli in Piacenza

Piacenza

Fidenza

Toegangspoort Fidenza

De Po

Sluikstorten aan de oevers van de Po

Piacenza

Duomo Piacenza

Piazza de Cavalli in Piacenza

Dag 6: Sarzana – Fornovo-di-Taro

Bij het opstaan, keek ik door het venster en ik werd spontaan gelukkig: ik zag m'n compagnon - die vannacht buiten moest blijven - naar me lonken.

Het zou een korte rit (67 km) worden, waarschijnlijk doordat ik met een geaccidenteerd parcours zat.

Het begon goed: ik moest door een dal. Maar het was frisjes, doordat ik constant onder de bomen fietste.
Plots kwam ik bij een splitsing en ik moest een passo over. Maar hoe hoog die was? En hoe lang? Dat stond nergens aangegeven. Uiteindelijk bleek de klim 15 km lang en hij bracht me op een hoogte van 990 m.

Op de top was er langs beide zijden een markt. Aan enkele kraampjes kon je een pistolet met - ik weet niet welke soort - vlees kopen ten voordele van het rode kruis. Om zwaarder te kunnen dalen, kocht ik er één. Jammer genoeg kreeg ik hem niet op.

Na een korte afdaling was ik reeds op de geplande bestemming, maar het was te vroeg om al te stoppen. Ik deed er nog 30 km mij. De laatste 10 km was een pracht van een afdaling. Maar warm, nee, heet dat het was! Ik voelde de zon door mijn truitje branden. De hete lucht die op me afkwam, was ondraaglijk. Beneden gaf een thermometer 42° aan.

In het dorp ging ik op zoek naar een slaapplaats. Op het eerste zicht, was er niets te vinden. Tot een jonge kerel me vroeg waarnaar ik op zoek was. Hij toonde me de weg naar een nonnenklooster. Daar werd ik heel vriendelijk ontvangen door een jonge non. Ze was heel blij dat ze weer eens Frans kon praten. Haar uitleg was kort en bondig, geen wifi, en weg was ze.

Morgen geen ontbijt en vrij van donatie.

De ritgegevens: 97 km met 990 hoogtemeters.

Groetjes van een oververhitte peregrino

p.s. Maar de frisse pintjes smaken.

Mijn slaapplaats

Op de top van passo

Pontremoli

Klik op het kaartje om te vergroten

Dag 5: Fucecchio - Sarzana

Mijn dag begon met een kleine ontgoocheling. De hotelbaas had vooraf beloofd dat het ontbijt om 7 uur klaar zou staan. Zo zou ik één uur vroeger kunnen vertrekken. Helaas werd het toch half negen. De man had zich overslapen door problemen met het alarm.

Vandaag zou een dag vol herinneringen worden. Lucca had ik reeds met Greta en Ruben bezocht. Ik had er ook een collega anders en beter leren kennen.

Toen ik Lucca verliet, fietste ik op de wegen van toen. Ik herinner me dat ik toen zei: "Wat een nerveus gedoe!' Vandaag voelde ik mij er meer op m'n gemak. Wie zou er veranderd zijn? De Italianen of ikzelf?

Gelukkig reed ik in een dal. Maar ik had wel wind tegen.
Ik moet ook eerlijk zeggen dat er in deze streek nog een beetje wordt afgeketst. Grote, kleurrijke groepen wielertoeristen vlogen me voorbij.

Mijn tempo leek me niet al te hoog en ik dacht: "Ik heb een slechte dag," tot ik plots een diepte voor me zag. Wauw, wat een mooie afdaling tot in Camaiore (zie foto).

Ondertussen zag ik ergens dat het 37° was, maar naar mijn gevoel was het niet zo heet. Misschien kwam het door de lichte zeebries.

In Sarra stopte ik voor een koffie, die ik trouwens gratis kreeg, omdat die dame een 'soortgenote' van mij was. Een koppel dat even later binnen kwam in de bar, hoorde aan mijn tongval dat ik geen Italiaan was en de vertelling begon. De vrouw vroeg mijn leeftijd. Zij was een Française, gehuwd met een Italiaan. Er ging bij mij een belletje rinkelen: dit kon wel eens mijn correspondente van vijftig jaar geleden zijn. Die woont immers in Italië. Maar nee...

Terug op de fiets zag ik die witte bergen. Van mijn vorige bezoek weet ik dat het geen eeuwige sneeuw is. Dit is de streek van het marmer (Carrara).

Rond de klok van drie stond ik voor de poort van Sarzana, waar ik een dame opbelde voor een B&B. Ze kwam niet opdagen, dus nam ik de fiets om verder te zoeken. Vlak buiten de stad vond ik een slaapplek.

De rit van vandaag: 99 km en maar 336 hoogtemeters.

Groetjes van een tevreden peregrino

Klik op het kaartje om te vergroten

Porto Romano Sarzana

Marmer bergen

Het dorpje Camaiore

Verlaten van Lucca

Toegangspoort Lucca

Lucca

Piazza Anfiteatro

Piazza Anfiteatro

Lucca

Decor richting Lucca

Dag 4: Siena – Fucecchio

Vanmorgen was het ontbijt voorzien vanaf 8 uur. Ik ging toch al eens kijken om 7.45 uur en mocht al eten. Het is de eerste keer dat ik zo'n lekker ontbijt kreeg, maar ook hier ontbraken de taarten niet.

Gisterenavond heb ik de route nog eens bekeken en ik besloot de kortste weg te nemen, zodat ik die fameuze wegen - vooral bergop - kon vermijden.

Omdat ik geen kaart bij had, vroeg ik de weg in een bar. Ik moest kleur bekennen, want volgens hen reed ik verkeerd (Francigena gaat naar Rome). Ze konden hun oren niet geloven toen ik vertelde dat ik Lucca en Torino zal aandoen en dan...

Om 12 uur zag ik dat het al 35° was. Gelukkig was er íets minder wind. Pas als ik een klimmetje deed, voelde het warm aan.

Aangekomen in Fucecchio, ging ik op zoek naar een kamer. Alles bleek volzet, dus ze sloegen aan het telefoneren naar vrienden. Maar die begrepen het niet: ik moest tien kilometer terug fietsen of nog wel dertig kilometer verder!

Gelukkig vond ik nog een hotelkamer en voor de eerste keer hadden mijn kleren warm.

Zo is mijn rit (82 km, 288 hoogtemeters) ongeveer even lang gebleven, maar zonder grote hindernissen.
De rit van morgen is ook een beetje ingekort.

Groetjes vanuit een frisse kamer

Toeganspoort Siena

Strada Bianca

Fort van Monteriggioni

Siena

Siena

Dag 3: Radicofani – Siena

Na een goede, lange nachtrust, hoopte ik op een goed herstel.

Mijn compagnon en ik waren het er roerend over eens dat we die fameuze strada biancha links zouden laten liggen.

De rit van vandaag begon met een afdaling met daar tussenin af en toe een kort klimmetje.

Eens in het dal, was het kilometers lang vlak, langs rustige wegen. Tot 30 km ver kon ik het fort van Radicofani achter mij nog zien liggen. Je begrijpt hoe strategisch dat fort werd gebouwd.

De rit verliep vlot tot op enkele kilometers van Siena. Toen volgde ik opnieuw mijn gps en... inderdaad, ik kwam opnieuw op een strada biancha terecht. De moed zonk me in de schoenen. Gelukkig was het maar een stuk van 500 m, maar toch moest ik alweer van de fiets afstappen.

Eens door de toegangspoort van Siena, viel er een pak van mijn hart.

Natuurlijk móest ik de Piazza del Campo dwarsen met de fiets.
Daarna zocht ik een slaapplaats en nam ik de tijd om de rit van morgen te bekijken.

Vandaag een rit van 82 km met maar 579 hoogtemeters.

Groetjes van een bijna gesmolten peregrino

Piazza del Campo

Duomo di Siena

Toegangspoort:Siena

Dag 2: Vetralla – Radicofani

Deze morgen konden we vroeg ontbijten. Het was een ontbijt op zijn Italiaans: zoetigheden dus.

En zo zat ik reeds om 8 uur op de fiets voor een rit van 102 km.

In het begin was het lekker rijden, bij een twintigtal graden en met weinig wind. 

Maar hoe later het werd, hoe warmer het werd. Er stak bovendien een felle wind op.

Desondanks had ik er tegen de middag al 50 km op zitten.

Na een rustpauze met een stevige snack, vatte ik de rest van de rit aan. Door de grote hitte, kookte mijn drank in de pulle bijna. Gelukkig had ik daar een oplossing voor: telkens ik iets dronk, vroeg ik ergens een paar ijsblokjes. Dat was nergens een probleem, behalve bij de laatste post, vlak voor ik de laatste 10 kilometer aanvatte.

Die laatste kilometers waren een heuse kruisweg. Twee uur had ik nodig om ze, deels fietsend, deels wandelend, af te leggen. Het was een strade bianche (een onverharde weg), vooral gekend in de streek van Siena. Bovendien was het een klim met stukken boven de 15%. Mijn besluit voor morgen staat al vast: al die stukken worden uit het parcours gehaald.

Toen ik op het asfalt kwam, zag ik een kraantje. Ik zette mij eronder om af te koelen. Alle krachten waren uit mijn knoken verdwenen.

Het werd een ritje van 91 km met 1146 hoogtemeters. En het was er één om nooit meer te vergeten!

Groetjes van een afgebeulde peregrino

eindbestemming: Radicofani

toegangspoort Tuscania

Tuscania de ommuurde stad

landschap met de strada bianca