Dag 33: Sobrado dos Monxes – Santiago

Deze morgen werd ik wakker door spetters op de ruiten. Dacht ik... Gelukkig klopte mijn vermoeden niet. Het waren mijn buren die een douche namen.

Ik had tijd zat, want het was maar een korte rit. Zo kon ik eens genieten van mijn ontbijt en een babbel met een andere peregrino.

De dag kon niet beter beginnen. Het was zondag en weinig of geen verkeer. Het was windstil. Zo begon ik met een goed gevoel te fietsen.

De laaghangende mistslierten en de opkomende zon zorgden voor een mooi lichtspel op de weiden - waar de koeien me al loeiend een mooie dag toewensten - en in de bossen.

Zo reed ik 15 km lang langs slingerende bos- en veldwegen. Maar plots stond ik weer met twee wielen op de grond. Ik moest langs een grotere weg naar een kleine stad en ik moest werkelijk door de wolken naar beneden duiken.
Eens beneden, bleef de mist nog een uurtje hangen. Ik heb zelfs met mijn licht aan gereden, om beter gezien te worden.

Daarna brak de zon door. Ik trok overtollige kledingstukken uit en werd als door een magneet getrokken. Ik reed in één ruk naar Santiago.

Handgestopt stond ik na 59 km om 12.21 uur op het plein. Gelukkig en voldaan, maar met een raar gevoel: "En morgen?"

Nu enkele getallen: mijn camino was 2908 km lang met 182 zitvlakuren en 121 391 calorieën verbruikt. Voor dat laatste heb ik een medisch probleem: moet ik die terug aanmaken? En zo ja, hoe, hoeveel, waarmee en in welke tijd?

And last but not least moet ik iedereen bedanken die hun steentje bijdroegen om het me mogelijk te maken deze camino tot een goed einde te brengen. Dank ook aan iedereen die mij gevolgd heeft.

Groetjes van een tevreden peregrino en de volgende staat op de rol

7 keer, ja 7 keer aangekomen in Santiago!! Proficiat papa.

Dag 32: Mondoñedo – Sobrado dos Monxes

Vanmorgen mocht ik een half uurtje langer blijven liggen. Het ontbijt was toch pas om 8 uur.

Het was - opnieuw - een frisse ochtend - zo'n 13° - en de wolken kleurden rood. Dat betekent veel wind en dat merkte ik dan ook. Van in het begin tot op het einde van de rit. Bovendien blies hij vol in mijn gezicht.

Ik was pas gestart en ik mocht al 8 km klimmen, naar een hoogte van meer dan 500 meter. Het was dus 'traagzaam trekt de fietser zich in gang'. Inmiddels was de mist komen opzetten. Er was niks meer te zien van de bergen en bij de afdaling kreeg ik een koud, killig gevoel.

Rond de middag probeerde de zon door te breken, maar dat lukte maar half.

Er was weinig te zien, want ik doorkruiste constant bossen.

Na 87 km kwam ik aan in Sobrado dos Monxes, waar ik graag in het klooster had geslapen. Helaas is dat gesloten tot 4 oktober. Als ik er wil slapen, zal ik dus mijn terugreis moeten uitstellen.

Groetjes van een peregrino die gisteren vertelde dat hij uitkeek naar het einde, maar hier nu graag aan toevoegt dat het einde ook het begin van een nieuw avontuur betekent

Onderweg

Onderweg

Kathedraal van Sabrado dos Monxes

Binnenzicht van de kathedraal

Binnenzicht van de kathedraal

Onderweg

Dag 31: Otur – Mondoñedo

Vanmorgen was het een frisse ochtend om ons in gang te trekken. Het was nauwelijks 13° en er hing een lichte nevel over velden en zee. Maar het was nog geen 9 uur en Laura kwal al tevoorschijn.
Het was de laatste dag dat ik de kustlijn volgde. Daarom zochten mijn arendsogen vandaag extra hard naar mooie playa's.
Van de bergen moest ik mij niets aantrekken, want ze wilden één of ander geheim voor mij bewaren door zich gedeeltelijk te hullen in nevel.
Tot tweemaal zette ik mijn verstand op nul om me naar beneden te laten vallen, wetende dat het omgekeerde heel zwaar zou zijn, om van die playa's te genieten. Gelukkig waren heen- en terugweg dit keer geasfalteerd. Er waren wel stukken bij van 15% en meer. Maar wat ik daarvoor terug kreeg, is om rillingen van te krijgen.
Om Ribadeo te bereiken, moest ik op een brug over de rivier de Eo. Maar wat voor een brug! Ze was 800 m lang en naast de autostrade was er 1 m voorzien voor fietsers en voetgangers. Wat een bizarre gevoelens en geluiden ik daar gewaar werd! Fietsen ging niet. Ik dacht dat de leuningen naar de Eo, ver in de diepte, los stonden. Als er auto's voorbijreden, voelde ik de brug trillen. Wat was ik opgelucht toen ik opnieuw vaste grond onder de voeten kreeg!
Omdat de bergen hun geheim niet wilden prijsgeven, volgde ik een tijdje langer de kustroute, om pas om 13 uur het berglandschap binnen te fietsen. En dat voelde ik onmiddellijk!
Gelukkig was het heel mooi weer. Ik voelde de zon branden op mijn benen, dus moest ik de zonnecrème bovenhalen. Dat was al lang geleden!

Na 84 km had mijn velocipede er genoeg van. Bij het binnenrijden van Mondoñeno vonden we een geschikte stal voor paard en ruiter.

Nu rest er ons, volgens de moderne snufjes, nog 153 km te gaan, maar ik kan jullie nu al verzekeren: die zijn niet van de poes!

Groetjes van een peregrino die al uitkijkt naar de eindstreep

De brug over de Rio Eo

Playa de Castello

Playa de Porcia

Playa de Porcia

Horreos in Galicia

Oude Romeinse brug over de Minho

Kathedraal Mondoñedo uit de XIII eeuw

Stadsfontein uit 1548

Dag 30: Aviles – Otur

Wat een verschil met gisteren!

Deze morgen kwam ik rustig uit de veren. Ik heb wel een sokje van de wasdraad laten vallen en verloren.

Het was 16° en zwaar bewolkt. Ik ging de stad in op zoek naar een desayuno en daarna, hop, de fiets op!

Na enkele kilometers liet ik de stad achter me. Ik volde de verlaten nationale - overal in Spanje hebben ze een autostrade naast de nationale aangelegd. De kustweg ging gestaag op en neer. Niet met korte hellingen, maar met serieus klimwerk en natuurlijk een mooie afdaling en dat voor de ganse dag. Op elke top kreeg ik een ander zicht op de zee. Ik had geluk dat ik vandaag zoveel zee met haar mooie playa's te zien kreeg.

Ik week even van mijn route af om Cudillero te bezoeken. Ik deed dat op aanraden van een peregrino die de norte heeft gelopen, maar me niet verteld had dat er een serieuze afdaling en dito klim bij kwam kijken. Maar eerlijk? Het was de moeite.

Ik hield vooral de kust in het oog om naar de mooie playa's te speuren. Daarom dook ik ook een aarden weg in om naar playa Gueirua te gaan. Ongelooflijk mooi! Daar een tentje opzetten en er overnachten... dat moet heerlijk zijn!

Maar om terug te keren zat ik in hetzelfde schuitje als de tweede dag: bijna kruipend omhoog. Gelukkig was het nu maar voor een paar honderd meter. En na zo'n wondermooi schouwspel, kon de dag toch niet meer stuk voor mij.

Daarna was het verder genieten geblazen van de stilte en de natuur, de geur van de eucalyptus- en dennenbomen, de geur van de zee als je bovenkomt en niet te vergeten het geluid van vogels en andere dieren.

Ik zou nog vergeten melden dat links van mij de bergtoppen in de wolken zaten en daar was weinig waar te nemen.

"Wat je vandaag kan doen, moet je niet uitstellen tot morgen," - en zeker niet als het je een goed gevoel heeft - luidt een bekend gezegde. Daarom knabbelde ik een beetje aan de rit van morgen, tot ik na 86 km een mooi hotelletje zag.
Remmen dicht dus! De senorita zag onmiddellijk dat ik een peregrino was en ik kreeg een kamer voor een mooi prijsje.

Groetjes van een tevreden peregrino

Cudillero

Cudillero

Cudillero

Playa Gueirua

Playa Gueirua

De eenzame nationale

Cudillero

Dag 29: Colunga - Aviles

Deze morgen, na een gezellig gesprek met twee vrouwelijke Duitse peregrino's, vertrok ik  onder een stralende zon. Het was wel heel frisjes: 13°. Gelukkig liep die temperatuur in de loop van de dag op tot een gezellige 25°.

In Villavicios kwam ik aan de splitsing waar ik vorig jaar de primitivo volgde.

Tot 's middags was het een gezellig tochtje. Maar toen zag ik vanuit de hoogte Xixon - zo schrijven ze Gijon hier - en de moed zonk me een beetje in de schoenen. Weer zo'n druk gedoe! En daarna door industriële gebieden fietsen. Dat is me van het goede teveel.

Kort doorkruiste ik in de nabijheid van Aviles opnieuw een gebied met zware industrie.

Jullie begrijpen dat dit een namiddag was om vlug te vergeten.

Na 79 km zocht ik een slaapplaats. Ik kwam privé terecht en werd heel hartelijk ontvangen.

Tenslotte valt Aviles best mee. Het is geen al te grote stad die wat rust uitstraalt en waar toch iets te beleven valt.

Groetjes van een peregrino die ernaar uitkijkt om de natuur weer in te trekken

Aviles

Aviles

Laboral: ciudad de la cultura

Laboral

Laboral

Playa de Gijon

Aviles

Andere streek, ander bier

Dag 28: Comillas - Colunga

Gisteravond vertelden ze ons dat we de gevangenis moesten verlaten voor 9 uur en zonder ontbijt. De Spaanse senoritas in de gevangenis vroegen of ik een Spanjaard ben, omdat ik Engels spreek als een Spanjaard. Zo zie je maar dat ik mij vlug kan aanpassen!
Toen ik vannacht opstond, zag ik dat de voordeur wijd open stond. Iedereen kon gaan lopen, maar niemand deed het.
Je kunt wel denken dat iedereen vroeg op was om te vertrekken.
Het weerbericht voor vandaag: 's morgens 16° en zwaarbewolkt, maar in de loop van de voormiddag opklaringen. De voorspellingen klopten precies, maar hier en daar was de regen mij voor geweest. En dat was ook maar best.
Terwijl ik de foto nam in San Vicente de la Barquera vloog er een ijsvogel voor mij. Opnieuw om te koesteren...
De rit van vandaag had ik vorig jaar reeds gedaan. Zo wist ik wat mij te wachten stond.
Het verschil met vorig jaar is dat ik dit jaar, door de bewolking, heel weinig heb gezien van de Picos de Europa. Maar rechts van mij had ik regelmatig zicht op zee en links was er een bergketen. Zo kon ik mijn ogen toch voldoende de kost geven.
Doordat ik de rit van gisteren iets langer had gemaakt, stond voor vandaag normaal gezien een kortere rit op het programma. Maar ik heb ondertussen al een stuk van de rit voor morgen gefietst, zodat de rit van morgen dan weer korter wordt.
Na 99 km door een afwisselend landschap, kneep ik mijn remmen dicht in Colunga.

Groetjes van een peregrino die tevreden was met een boete van slechts 6 euro

San Vicente de la Barquera

Barru

Werd eventjes in de bloemen gezet

Dag 27: Ladore - Comillas

Vanmorgen ben ik vertrokken onder een dik wolkendek bij een temperatuur van 14°.
Gelukkig werd er geen regen voorspeld. Nu ben ik bíjna zeker dat het niet meer zal regenen. Een verklaring hiervoor volgt later. Of wie denkt het te weten... Laat maar komen!

Ik nam een andere route dan gepland om verscheidene redenen. Zo maakte ik de rit korter, om hem op het laatste langer te maken, om Santander te vermijden. Zo had ik ook geen kust meer en reed ik meer in het binnenland.
Gans de voormiddag was het koud en grijs, maar vlak voor de middag, kwam het zonnetje tevoorschijn. Dat deed de temperatuur plotseling fors stijgen tot een aangename 25°.

Na de middag heb ik de kust gezien waar ik vannacht in het gevang moet slapen. Waarom weet ik niet, maar we zitten hier met twintig tot morgenvroeg. Met vier in een cel. Waarom we daar zitten, weet ik niet. We kregen geen uitleg. Naar het schijnt is dat hier een dagelijkse gewoonte.

Zo werd de rit vandaag 89 km lang.

Groetjes van een peregrino die hoopt dat hij morgen verder mag fietsen

Comillas

Ingang albergue

Albergue

Comillas