Gisterenavond kreeg ik, voor het slapengaan, een bericht van iemand die mij op de voet volgt. Die stelde voor om een andere route te nemen, één die korter is en minder lastig. De geplande rit voor vandaag was 105 km lang en nog zwaarder dan gisteren. Bovendien was er weinig slaapgelegenheid onderweg. Ik heb dat voorstel dan ook eens goed bekeken en besproken met Philip, de hotelbaas.
Zo ging ik met een goed gevoel slapen.
Maar 's morgens keerde de stemming. Twee bliksems en evenveel donderslagen, gepaard gaand met een fikse regenbui, lieten de moraal zakken tot op het vriespunt. Maar zo erg bleek het niet te zijn, want na het ontbijt, kon ik droog vertrekken.
De nieuwe route liep over Bédarieux naar Olargues, via Saint-Poms-de-Thomière naar Mazamet.
Even buiten Bédarieux zag ik plots "une voie verte". Ik daarop af en weg van het verkeer.
Na een tiental kilometer stoof - het was een fijne grindweg - er een wielertoerist voorbij. Ik vroeg hem: "Waar leidt dit naartoe?" Enkele kilometers rechtdoor.
Even buiten Bédarieux zag ik plots "une voie verte". Ik daarop af en weg van het verkeer.
Na een tiental kilometer stoof - het was een fijne grindweg - er een wielertoerist voorbij. Ik vroeg hem: "Waar leidt dit naartoe?" Enkele kilometers rechtdoor.
Bij een koffiestop vertelden twee Engelsen dat dit pad tot in Castres doorliep. Al gauw had ik door dat we op een oude spoorwegbedding reden. De tunnels werden pas verlicht toen we er door reden. Er was er zelfs één bij van 700 m lang.
Plots liet de wielertoerist van even daarvoor me stoppen. Hij gaf me uitleg over de hindernis die me straks voor de wielen geschoven zou worden en vertelde me wat ik moest doen. Zo kon ik 70 km verkeersvrij fietsen.
Plots liet de wielertoerist van even daarvoor me stoppen. Hij gaf me uitleg over de hindernis die me straks voor de wielen geschoven zou worden en vertelde me wat ik moest doen. Zo kon ik 70 km verkeersvrij fietsen.
Aangekomen in Mazamet, werd ik vriendelijk geholpen door de dame van een B&B. Haar B&B was volzet, maar ze zond me naar een hotelletje, dat helaas pas om 17 uur open ging. Zij zorgde ervoor dat ik de code van de voordeur kreeg en zo de sleutel van mijn kamer zelf kon nemen.
Ik had vandaag 95 km en maar 198 hoogtemeters nodig.
Het was een uitzonderlijke dag, want ik mocht bijna constant op hetzelfde niveau blijven rijden. Soms zag ik de auto's beneden rijden, soms reden ze hoger dan mij. Het was vandaag dus eens omgekeerd: makkelijk voor de fietsers en moeilijker voor de auto's.
Het was een uitzonderlijke dag, want ik mocht bijna constant op hetzelfde niveau blijven rijden. Soms zag ik de auto's beneden rijden, soms reden ze hoger dan mij. Het was vandaag dus eens omgekeerd: makkelijk voor de fietsers en moeilijker voor de auto's.
Groetjes van een stofvretende peregrino
 |
Voie Verte
|
 |
Olargues
|
 |
Lamalou les Bains
|
 |
| Lunas |
 |
| Lunas |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten