Dag 16: Arles – Montpellier

In een jeugdherberg slaap je niet alleen, we waren met ons drieën. Mijn ene kamergenoot sprak Engels; de andere was waarschijnlijk de vader van die Rus die Willy en ik onderweg ontmoetten in Nancy. Hij had immers dezelfde eigenaardige manieren, zoals: van zijn bed een soort tent maken, zodat ik hem niet kon zien. Die gast in Nancy vertelde bovendien dat zijn vader snurkt. En ja, er kwam vannacht zowaar geronk uit die gekke tent!

Ik heb enorm gezweet in mijn bed. Het liep van mij en de lakens kon je uitwringen. Het was wel zwoel, maar de échte reden voor dat zweten, ontdekte ik een uur later. Iemand stuurde mij het volgend bericht: "Volgens een minder bekende, doch eeuwenoude wijsheid zou aan dertigplussers die op hun verjaardag ontwaken in een jeugdherberg, de eeuwige jeugd gegeven zijn." Dat was het dus... mijn lichaam was zich aan het transformeren!

Na het ontbijt, liet ik het ontwakende Arles achter mij en begon aan een stuk natuurfoto, tenminste de rijst- en rietvelden en een brok wilde natuur.
Toen kwam ik in de Camargue aan. Ik heb zelfs paarden gezien. Maar of ze wild waren, dat weet ik niet.
Dan kwam ik terecht in het centre du Scamandre met zijn vijvers en moerassen. Wat een gebied om watervogels te spotten!

Na de middag fietste ik rustig verder en ietsje voor Montpellier zag ik voor de eerste maal de machinale druivenpluk. Nog een mooie traditie die gaat verdwijnen...

Ik had tijd want ik had mijn route veranderd. Zo zou ze iets korter worden, dus nam ik in een dorpje op 10 km van Montpellier de tijd voor een koffie.
Intussen had ik een klein hotelletje gezien en ik hoopte er zo één te vinden buiten Montpellier, want twee dagen na elkaar in een stad is te veel voor mij.

Toen ik aan de rand van de stad kwam, stond het vast: ik rij door. Maar wat kwam ik niet tegen natuurlijk? Een hotelletje dat nog een vrij bed had. Dus gooide ik de remmen dicht en vroeg aan twee flikken waar ik iets kon vinden. Na raadplegingen in het hotel de ville, bleek er een hotel in de omgeving, op een golfterrein. Zie je Jan al rondlopen? En zo duur! Wat stond er mij nu te doen? Bellen naar de jeugdherberg in, tjah, Montpellier en een bed reserveren. Zo moest ik zeven kilometer terug, gelukkig met wind in de rug.

Zo, dat was het voor vandaag. De rit werd zo maar eventjes 105 km lang.

Groetjes van een tevreden peregrino, want het is de mooiste dag tot nu toe in mijn 69ste levensjaar

Montpellier

Montpellier

Montpellier

Machinale druivenpluk

Prachtig

Het pleintje