Jan naar Rome: Dag 11: Oulx (Italië)

Gisterenavond ging ik een pizzatent binnen. Toen ik zag dat een Aziatische kwam opnemen, kreeg ik een raar voorgevoel. Maar toen bleek dat dit het enige was wat zij mocht doen. Al de anderen waren Italianen en in een mum van tijd zat de tent vol. Een goeie keuze dus.
Ik zat vlak voor de pizzaoven en ik bedacht dat werken met een natuurelement wel iets voor mij zou zijn.

Bij het afrekenen, kreeg ik nog een doorzakkertje.

Toen ik even later naar mijn appartement - één met een living, een keuken, een badkamer en drie slaapkamers - wandelde, was het nog 22°.

Deze morgen was het frisjes. Dat was een goed voorteken, vooral voor de beklimming.

Wat een verschil om in de voormiddag te klimmen en niet in de namiddag! Lange tijd zat de zon nog achter de hoge bergen en zo bleef het frisjes. De eerste 10 km gingen vlot, maar dan kwam de stevige eindklim. Af en toe was er een tunneltje van een paar honderd meter en dat was al genoeg om te zitten bibberen op de fiets, door het oorverdovend lawaai.

Plots stond er een verkeersteken "Verboden voor fietsers" in een tunnel van 2 km lang. Wat moest ik nu doen? Gelukkig zag ik bij het uitkomen van de bocht en het naderen van de tunnel, dat de SS24 langs de bergwand onder een halfopen tunnel liep. Het was een ommetje, maar ik had de baan voor mij alleen.
Al het verkeer kwam samen in Claviere, het grensdorp op 1768 m hoogte. Maar dat was de top nog niet! Een klein duwtje dus nog, tot de top op 1858 en dan kon ik me naar beneden laten vallen aan een mooie snelheid.

De rest van de rit volgde ik de Durance, maar af en toe kreeg ik nog een nijdige helling te verteren.
In de namiddag stak er een hete tegenwind op. Daardoor moest er soms hard bijgepraat worden.

Na 85 km en 997 hoogtemeters, kwam ik heel tevreden in Embrun aan.

Groetjes van een uitgedroogde peregrino