Dag 2: Vetralla – Radicofani

Deze morgen konden we vroeg ontbijten. Het was een ontbijt op zijn Italiaans: zoetigheden dus.

En zo zat ik reeds om 8 uur op de fiets voor een rit van 102 km.

In het begin was het lekker rijden, bij een twintigtal graden en met weinig wind. 

Maar hoe later het werd, hoe warmer het werd. Er stak bovendien een felle wind op.

Desondanks had ik er tegen de middag al 50 km op zitten.

Na een rustpauze met een stevige snack, vatte ik de rest van de rit aan. Door de grote hitte, kookte mijn drank in de pulle bijna. Gelukkig had ik daar een oplossing voor: telkens ik iets dronk, vroeg ik ergens een paar ijsblokjes. Dat was nergens een probleem, behalve bij de laatste post, vlak voor ik de laatste 10 kilometer aanvatte.

Die laatste kilometers waren een heuse kruisweg. Twee uur had ik nodig om ze, deels fietsend, deels wandelend, af te leggen. Het was een strade bianche (een onverharde weg), vooral gekend in de streek van Siena. Bovendien was het een klim met stukken boven de 15%. Mijn besluit voor morgen staat al vast: al die stukken worden uit het parcours gehaald.

Toen ik op het asfalt kwam, zag ik een kraantje. Ik zette mij eronder om af te koelen. Alle krachten waren uit mijn knoken verdwenen.

Het werd een ritje van 91 km met 1146 hoogtemeters. En het was er één om nooit meer te vergeten!

Groetjes van een afgebeulde peregrino

eindbestemming: Radicofani

toegangspoort Tuscania

Tuscania de ommuurde stad

landschap met de strada bianca