Reizen om te leren, dat werd ons aangeleerd maar...

Reizen om te leren. Dat werd ons aangeleerd. Maar ik zou liever zeggen: reizen om uw plan te leren trekken.

Vandaag werd een ander scenario geschreven voor het vertrek. Omdat we vertrokken vanuit Zaventem, namen we de trein. Iets nieuws dus! In Kortrijk verliep alles vlotjes: de fiets, netjes ingepakt in een doos, in eerste klasse; wij in tweede klasse.

Via een website had ik een kruier aangevraagd om ons in Zaventem te helpen. Maar wie was nergens te bespeuren? Juist, de kruier.

Dan maar met de doos en de bagage de lift in en door de scanner. Tot bleek dat die doos niet in de scanner paste...  De politie kwam erbij, maar ze gedroegen zich meer als gynaecologen: ze voelden en keken met een lampje in een spleetje van de doos. Enfin, ze lieten ons door en we hadden geen problemen bij het inchecken.

De vlucht verliep rustig en bij de landing keek ik er al naar uit om MIJN Italiaanse vriend te zien. Pino had beloofd ons te komen afhalen. Maar wie was er déze keer nergens te bespeuren? Juist ja, Pino. Op mijn gsm kwam het bericht dat zijn autoruit was ingeslagen.

Ik probeerde dan toch maar met de bus te reizen. Om mijn fiets te mogen meenemen, moest ik rekenen op de goodwill van de chauffeur. En ik had geluk!

In de straat van onze B&B liepen we Pino tegen het lijf.
We hebben samen wat gekeuveld, een biertje gedronken en een afspraak gemaakt voor volgend jaar.
Om 7 uur vertrok hij voor een rit van 500 km richting Potenza.

Na het afscheid gingen we op zoek naar een heerlijke Italiaanse pasta.

Groetjes vanuit een broeierig Rome