Dag 23: Orthez – Sare

Gisteren at ik nog eens een 'grootmoeders avondmaal' met soep met grote brokken, een warm voorgerecht - een vleesbereiding met deeg, een fruitdessert met een liter wijn. En dat alles voor de prijs van 12 euro!

Na de maaltijd zat er niks anders op dan naar de hotelkamer te gaan. Want het was goed aan het regenen en dat bleef nog een tijdje duren.

Vanmorgen bij de start was het maar 11°, maar er scheen wel een mooi zonnetje: een herfstdag.
Na enkele kilometers ging het flink omhoog. Ik werd beloond voor de inspanning met een prachtig panorama: zicht op de Pyreneeën.

Soms waren ze niet meer te zien en dan keek ik al nieuwsgierig uit naar wat het volgende zou zijn.

Waar ik zat, wist ik niet. Het was een streek met heel weinig bewoners. De smalle asfaltweg lag er dan ook groen bij van de vochtigheid. Dat maakte steile afdalingen wel ietsje risicovoller.
Rond de middag was ik in Bidache. Dat kwam me bekend voor: ik was hier op één van mijn eerdere tochten al geweest.

Na de middag kwam er een felle wind opsteken. Dat maakte het fietsen een heel stuk zwaarder.

De parcoursbouwer stuurde me op kleinere wegen, waar de hellingsgraad zelfs boven de 20% liepen.
Een paar jonge meiden - wielrensters op training - zorgen gelukkig voor een deugddoend intermezzo toen ze mij voorbijstaken, vol bewondering opkeken en me moet inspraken.

Op een goeie 20 km van Sare kreeg ik nog een omleiding wegens wegeniswerken te verteren. Zo werd de rit ietsje langer. Maar niet getreurd, want wat een pracht van een streek, het Baskenland!

Ik ben ook veranderd van biermerk: voortaan drink ik Eki.

Na 102 km met 1164 hoogtemeters kwam ik aan bij mijn slaapplaats. Die situeert zich in een prachtig decor.

Vandaag werden de 2000 km ruim overschreden. Ik staat ondertussen aan de grens met Spanje.

Groetjes van een peregrino die reikhalzend uitkijkt naar morgen: totaal iets nieuws, het Baskenland

Ziet er een smaakvol uit (foto van de redactie)

Sare

Sare

Mijn slaapplaats

Het kasteel van Bidache