Vanmorgen was het een frisse ochtend om ons in gang te trekken. Het was nauwelijks 13° en er hing een lichte nevel over velden en zee. Maar het was nog geen 9 uur en Laura kwal al tevoorschijn.
Het was de laatste dag dat ik de kustlijn volgde. Daarom zochten mijn arendsogen vandaag extra hard naar mooie playa's.
Van de bergen moest ik mij niets aantrekken, want ze wilden één of ander geheim voor mij bewaren door zich gedeeltelijk te hullen in nevel.
Tot tweemaal zette ik mijn verstand op nul om me naar beneden te laten vallen, wetende dat het omgekeerde heel zwaar zou zijn, om van die playa's te genieten. Gelukkig waren heen- en terugweg dit keer geasfalteerd. Er waren wel stukken bij van 15% en meer. Maar wat ik daarvoor terug kreeg, is om rillingen van te krijgen.
Om Ribadeo te bereiken, moest ik op een brug over de rivier de Eo. Maar wat voor een brug! Ze was 800 m lang en naast de autostrade was er 1 m voorzien voor fietsers en voetgangers. Wat een bizarre gevoelens en geluiden ik daar gewaar werd! Fietsen ging niet. Ik dacht dat de leuningen naar de Eo, ver in de diepte, los stonden. Als er auto's voorbijreden, voelde ik de brug trillen. Wat was ik opgelucht toen ik opnieuw vaste grond onder de voeten kreeg!
Omdat de bergen hun geheim niet wilden prijsgeven, volgde ik een tijdje langer de kustroute, om pas om 13 uur het berglandschap binnen te fietsen. En dat voelde ik onmiddellijk!
Gelukkig was het heel mooi weer. Ik voelde de zon branden op mijn benen, dus moest ik de zonnecrème bovenhalen. Dat was al lang geleden!
Na 84 km had mijn velocipede er genoeg van. Bij het binnenrijden van Mondoñeno vonden we een geschikte stal voor paard en ruiter.
Nu rest er ons, volgens de moderne snufjes, nog 153 km te gaan, maar ik kan jullie nu al verzekeren: die zijn niet van de poes!
Het was de laatste dag dat ik de kustlijn volgde. Daarom zochten mijn arendsogen vandaag extra hard naar mooie playa's.
Van de bergen moest ik mij niets aantrekken, want ze wilden één of ander geheim voor mij bewaren door zich gedeeltelijk te hullen in nevel.
Tot tweemaal zette ik mijn verstand op nul om me naar beneden te laten vallen, wetende dat het omgekeerde heel zwaar zou zijn, om van die playa's te genieten. Gelukkig waren heen- en terugweg dit keer geasfalteerd. Er waren wel stukken bij van 15% en meer. Maar wat ik daarvoor terug kreeg, is om rillingen van te krijgen.
Om Ribadeo te bereiken, moest ik op een brug over de rivier de Eo. Maar wat voor een brug! Ze was 800 m lang en naast de autostrade was er 1 m voorzien voor fietsers en voetgangers. Wat een bizarre gevoelens en geluiden ik daar gewaar werd! Fietsen ging niet. Ik dacht dat de leuningen naar de Eo, ver in de diepte, los stonden. Als er auto's voorbijreden, voelde ik de brug trillen. Wat was ik opgelucht toen ik opnieuw vaste grond onder de voeten kreeg!
Omdat de bergen hun geheim niet wilden prijsgeven, volgde ik een tijdje langer de kustroute, om pas om 13 uur het berglandschap binnen te fietsen. En dat voelde ik onmiddellijk!
Gelukkig was het heel mooi weer. Ik voelde de zon branden op mijn benen, dus moest ik de zonnecrème bovenhalen. Dat was al lang geleden!
Na 84 km had mijn velocipede er genoeg van. Bij het binnenrijden van Mondoñeno vonden we een geschikte stal voor paard en ruiter.
Nu rest er ons, volgens de moderne snufjes, nog 153 km te gaan, maar ik kan jullie nu al verzekeren: die zijn niet van de poes!
Groetjes van een peregrino die al uitkijkt naar de eindstreep
 |
De brug over de Rio Eo
|
 |
Playa de Castello
|
 |
Playa de Porcia
|
 |
Playa de Porcia
|
 |
Horreos in Galicia
|
 |
Oude Romeinse brug over de Minho
|
 |
Kathedraal Mondoñedo uit de XIII eeuw
|
 |
Stadsfontein uit 1548
|
Vandaag zijn we de 24ste september, zit je een maand op je vélo. Petje af!
BeantwoordenVerwijderenHola amigo
BeantwoordenVerwijderenJa , het begint stilaan in te korten voor de crazy flemish peregrino. Mooie foto's van enkele playas.
Het wordt hoogtijd dat jij al begint te denken aan volgend avontuur ; alle wegen lijden (leiden) naar Compostella.