Dag 33: Sobrado dos Monxes – Santiago

Deze morgen werd ik wakker door spetters op de ruiten. Dacht ik... Gelukkig klopte mijn vermoeden niet. Het waren mijn buren die een douche namen.

Ik had tijd zat, want het was maar een korte rit. Zo kon ik eens genieten van mijn ontbijt en een babbel met een andere peregrino.

De dag kon niet beter beginnen. Het was zondag en weinig of geen verkeer. Het was windstil. Zo begon ik met een goed gevoel te fietsen.

De laaghangende mistslierten en de opkomende zon zorgden voor een mooi lichtspel op de weiden - waar de koeien me al loeiend een mooie dag toewensten - en in de bossen.

Zo reed ik 15 km lang langs slingerende bos- en veldwegen. Maar plots stond ik weer met twee wielen op de grond. Ik moest langs een grotere weg naar een kleine stad en ik moest werkelijk door de wolken naar beneden duiken.
Eens beneden, bleef de mist nog een uurtje hangen. Ik heb zelfs met mijn licht aan gereden, om beter gezien te worden.

Daarna brak de zon door. Ik trok overtollige kledingstukken uit en werd als door een magneet getrokken. Ik reed in één ruk naar Santiago.

Handgestopt stond ik na 59 km om 12.21 uur op het plein. Gelukkig en voldaan, maar met een raar gevoel: "En morgen?"

Nu enkele getallen: mijn camino was 2908 km lang met 182 zitvlakuren en 121 391 calorieën verbruikt. Voor dat laatste heb ik een medisch probleem: moet ik die terug aanmaken? En zo ja, hoe, hoeveel, waarmee en in welke tijd?

And last but not least moet ik iedereen bedanken die hun steentje bijdroegen om het me mogelijk te maken deze camino tot een goed einde te brengen. Dank ook aan iedereen die mij gevolgd heeft.

Groetjes van een tevreden peregrino en de volgende staat op de rol

7 keer, ja 7 keer aangekomen in Santiago!! Proficiat papa.